Diaspora 2 min readSeptember 13, 2026

Salamon Pappaiya (1936 - 2026): The one who spread Pattimandram across the world | Tribute

Salamon Pappaiya (1936 - 2026): The one who spread Pattimandram across the world | Tribute

👶 Discover Authentic Tamil Baby Names

8,000+ pure Sangam names with audio pronunciation & numerology.

Search Name Finder 🔊

English

Solomon Papaiya, who lived for 90 years, devoted his entire life to the Tamil language, Tamil literature, and Tamil social thought. A scholar, Tamil elder, and recipient of awards including the Padma Shri and Kalaimamani, Solomon Papaiya was deeply devoted to Mahakavi Bharathiyar. His passing on September 11, the memorial day of Bharathi, leaves us deeply saddened.

As we remember his fame and greatness, I must also mention my own connection with him. When I was a child, I went with my father and sat on the floor to listen to his speech. Later, while studying at Madurai American College, I won second place in the intercollegiate speech competition and received the prize from his hands.

Later on, I also got the opportunity to speak on the same team as him at debate forums. Not only did I have the honor of speaking with him on debate stages, but when the North American Tamil Sangam Federation (FeTNA) invited him to the United States in 2003, I went along with him as well. I had the rare opportunity to travel with him for four weeks.

During those days, we took turns speaking on stage and received an enthusiastic welcome from large crowds. Even during night journeys there and in the hotel rooms where we rested, he would wonderfully sing Bharathiyar’s songs. He also naturally had a special talent for singing songs.

He is not only an orator, but also an excellent writer. He has written the biography of Pattukkottai Kalyanasundaram. In it, he has also drawn the portrait of Pattukkottaiyar, suitable for the cover. His handwriting is as beautiful as print. He has written many books, including commentaries on the Tirukkural and the Purananuru.

In those days, one had to travel to the pattimandram only by bus. He would gather everyone in the group, take them by bus, wait for the bus again after the pattimandram ended, and return to Madurai only at dawn. Even so, he would never fail to go to his college duties in the morning. Those times I traveled with him gave me wonderful experiences. Everyone who spoke with him in the pattimandrams emerged as a person of unique individuality.

I also remember another incident involving him with gratitude. The first time I brought Sir to our town to speak at a public forum, the event organizers paid everyone, including Sir, but not me. They said, “He is from our town; we’ll give him many more opportunities.” To that, Sir smiled and said, “He is indeed a boy from your town, and you can certainly give him many opportunities; that’s fine. But doesn’t he have to live? Don’t you need to make arrangements for that? So, just as you give him opportunities, please also provide proper financial support.”

When the villagers hesitated a little, sir did not hesitate; he took a portion from the amount given to him and gave it to me, saying, “Brother, keep it... you will do well!” and blessed me wholeheartedly. Even today, I remember that blessing with great joy, and with emotion I think that all the earnings I have made in my life have come only through the power of his blessing. He was a man with the broad-mindedness to want others to live well.

Rather than confining the stage to a literary event within a limited boundary, Solomon Pappaiya’s contribution was immense in taking it from Pattimandram to audiences across the world. His distinctive speaking style, which prompted people to think with humor, has served as an excellent guide for many generations of speakers to come.

Although he received many of the highest honors from the central and state governments, he regarded the love of ordinary people who praised him as the greatest recognition. He was one who strongly voiced the humanistic idea that people should look at everyone equally, transcending differences of religion, caste, and economic status.

Tanglish

p90 aantukal vaazhntha saalaman paappaiyaa thanathu vaazhnaal muzhuvathaiyum thamizh mozhi thamizh ilakkiyam marrum thamizhs samookas sinthanaikalukkaaka muzhumaiyaaka arppaniththavar nallarinjar thamizh mootharinjar pathmasree kalaimaamani ullitta viruthukalaip perra saalaman paappaiyaa makaakavi paarathiyaar meethu mikuntha parrutaiyavar avarathu maraivu paarathi ninaivu naalaana septampar 11aam thaethi nikazhnthiruppathu nammaith thuyaril aazhththukirathu p

pavarathu pukazhaiyum perumaiyaiyum naam ninaivukoorum vaelaiyil avaroetu enakkiruntha thotarpaiyum kurippita vaentiyirukkirathu naan siruvanaaka irunthapoethu enathu thanthaiyaarutan senru tharaiyil amarnthu avarathu paessaik kaettirukkiraen athan piraku mathurai amerikkan kallooriyil payinrapoethu anaiththuk kalloorikalukkumaana paessuppoettiyil irantaamitam perru avarathu karangkalaal parisu perraen p

ppirkaalaththil pattimanrangkalil avarathu aniyilaeyae paesum vaayppum enakkuk kitaiththathu avaroetu pattimanra maetaikalil paesiya perumai mattumallaathu 2003aam aantu vataamerikkath thamizhs sangkap paeravai FeTNA - petnaa avarai amerikkaavukku azhaiththapoethu avarutan naanum senrirunthaen avaroetu naanku vaarangkal inainthu payanikkira ariya vaayppu enakkuk kitaiththathu p pappoethellaam naangkal iruvarum maetaikalil maari maarip paesi peruvaariyaana makkalin amoeka varavaerpaip perroem angku iravu naerap payanangkalin poethum oeyvetukkum vituthi araikalilum paarathiyaarin paatalkalai arputhamaakap paatuvaar paatalkalaip paatum thaniththiramaiyum avaritam iyalpaakavae irunthathup

avar pechchalar mattumalla, sirandha ezhuththalarum kooda. pattukkottai kalyana sundharaththin vaazhkkai varalatrai ezhudhiyirukkiraar. adhil attaippadaththukkuriya pattukkottaiyaarin uruvaththai avare oviyamaagavum varainthirukkiraar. avarathu kaiyezhuththu achchu pondru azhagaaga irukkum. thirukkural urai, purnaanuru urai pondra pala puththagangal ezhudhiyirukkiraar.

pakkaalakattaththil pattimanrangkalukkup paerunthukalilthaan sella vaentum kuzhuvil ulla anaivaraiyum orungkinaiththup paerunthukalil azhaiththus senru pattimanram mutinthu thirumpavum paerunthukkaakak kaaththirunthu vitiyarkaalaiyilthaan mathuraikku vanthu irangkuvaar eninum kaalaiyil thavaraamal kalloorip panikkus selvaar avaroetu payaniththa anthak kaalangkal enakkus sirantha anupavangkalaith thanthavai avaroetu pattimanrangkalil paesiya ovvoruvarumae thaniththanmai vaaynthavarkalaaka urupperranarp

avarudanaana matroru nigazhvaiyum nandriyodu ninaivukoorgiren. naan mudhanmudhalil engalathu oorukku aiyaavaip pattimanraththil pesa azhaiththu vandhirundhen. nigazhchi aerpaattaalargal aiyaa udpada anaivarukkum thogaiyaik koduththanar; enakku mattum kodukkavillai. ‘‘avar engaloor paiyanthaan, avarukku innum niraiya vaaippugal tharuvom’’ enranar. adharku aiyaa, punnagaiyodu, “avar unga ooru paiyanthaan, avarukku niraiya vaaippugal kodukkalaam; thavarillai. aanaal avar vaazhanumla? adhukku vasadhi seiyanumla? enave, avarukku vaaippugal tharuvadhu polave, muraiyaana poruludhaviyum seiyungal” enraar.

Oorkkaarargal satre yosiththapodhu, aiyaa thayangaamal, thanakkuk koduththa thogaiyilirundhu oru pagudhiyai eduththu enakkuk koduththu, “Thambi, vechchukkonga... nallaa varuveenga!” endru manadhaara aaseervadhiththaar. Indruvarai andha aaseervaadhaththai perumagizhvodu ninaiththu, en vaazhvil eettum anaiththuch sambaaththiyamum avarudaiya aaseervaadhaththin balanaaldhaan kidaikkiradhu endru negizhchiyodu ninaiththukkolgiren. Pirar vaazha vendum endra parandha manasukkuch sondhakkaarar avar.

ppattimanraththaik kurippitta ellaikkul mutangkiyiruntha ilakkiya nikazhvaaka vaiththiraamal pattithotti mutharkontu ulakam muzhuvathum kontu saerththathil saalaman paappaiyaa avarkalin pangku makaththaanathu nakaissuvaiyutan sinthikkath thoontum avarathu thaniththuvamaana paessuppaani ethirkaalaththin pala thalaimuraip paessaalarkalukkus sirantha vazhikaattiyaaka amainthullathu p pavar maththiya maanila arasukalin uyariya viruthukal pala perrirunthaalum thannaip paaraattiya saathaarana makkalin anpaiyae mikapperiya angkeekaaramaakak karuthiyavar matham saathi porulaathaara vaerupaatukalaik katanthu manitharkal anaivaraiyum samamaakap paarkka vaentum enra maanutak karuththai urakkas sonnavarp

Kavurava arasu mariyathaiyudan Saalaman Pappaiyaa udal thakanam

Avar maththiya, maanila arasugalin uyarhiya viruthugal pala petrirunthaalum, thannaip paarattiya saathaarana makkalin anbaiye migapperiya angeekaaramaagak karuthiyavar. Matham, saathi, porulaathaara verupaadugalai kadanthu manithargal anaivaraiyum samamaagap paarkka vendum enra maanudak karuththai urakkach sonnavar.Kavurav arasa mariyathaiyudan Salamon Paappaiyaa udal thakanam

Tamil

90 ஆண்​டு​கள் வாழ்ந்த சாலமன் பாப்​பை​யா, தனது வாழ்​நாள் முழு​வதை​யும் தமிழ் மொழி, தமிழ் இலக்​கி​யம் மற்​றும் தமிழ்ச் சமூகச் சிந்​தனை​களுக்​காக முழு​மை​யாக அர்ப்​பணித்​தவர். நல்​லறிஞர், தமிழ் மூதறிஞர், பத்​மஸ்ரீ, கலை​மாமணி உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்ற சாலமன் பாப்​பை​யா, மகாகவி பார​தி​யார் மீது மிகுந்த பற்​றுடைய​வர். அவரது மறைவு, பாரதி நினைவு நாளான செப்​டம்​பர் 11ஆம் தேதி நிகழ்ந்​திருப்​பது நம்மைத் துயரில் ஆழ்த்​துகிறது.

அவரது புகழை​யும் பெரு​மை​யை​யும் நாம் நினை​வு​கூரும் வேளை​யில், அவரோடு எனக்​கிருந்த தொடர்​பை​யும் குறிப்​பிட வேண்​டி​யிருக்​கிறது. நான் சிறு​வ​னாக இருந்​த​போது எனது தந்​தை​யாருடன் சென்று தரை​யில் அமர்ந்து அவரது பேச்​சைக் கேட்​டிருக்​கிறேன். அதன் பிறகு, மதுரை அமெரிக்​கன் கல்​லூரி​யில் பயின்​ற​போது, அனைத்​துக் கல்​லூரி​களுக்​கு​மான பேச்​சுப்​போட்​டி​யில் இரண்​டா​மிடம் பெற்று அவரது கரங்​களால் பரிசு பெற்​றேன்.

பிற்​காலத்​தில் பட்​டிமன்​றங்​களில் அவரது அணி​யிலேயே பேசும் வாய்ப்​பும் எனக்​குக் கிடைத்​தது. அவரோடு பட்​டிமன்ற மேடைகளில் பேசிய பெருமை மட்​டுமல்​லாது, 2003ஆம் ஆண்டு வடஅமெரிக்​கத் தமிழ்ச் சங்​கப் பேரவை (FeTNA - பெட்​னா) அவரை அமெரிக்​காவுக்கு அழைத்​த​போது, அவருடன் நானும் சென்​றிருந்​தேன். அவரோடு நான்கு வாரங்​கள் இணைந்து பயணிக்​கிற அரிய வாய்ப்பு எனக்​குக் கிடைத்​தது.

அப்​போதெல்​லாம் நாங்​கள் இரு​வரும் மேடைகளில் மாறி மாறிப் பேசி, பெரு​வாரி​யான மக்​களின் அமோக வரவேற்​பைப் பெற்​றோம். அங்கு இரவு நேரப் பயணங்​களின் ​போதும், ஓய்​வெடுக்​கும் விடுதி அறை​களி​லும் பார​தி​யாரின் பாடல்​களை அற்​புத​மாகப் பாடு​வார். பாடல்​களைப் பாடும் தனித்​திறமை​யும் அவரிடம் இயல்​பாகவே இருந்​தது.

அவர் பேச்​சாளர் மட்​டுமல்ல, சிறந்த எழுத்​தாள​ரும் கூட. பட்​டுக்​கோட்டை கல்​யாண சுந்​தரத்​தின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழு​தி​யிருக்​கிறார். அதில் அட்​டைப்​படத்​துக்​குரிய பட்​டுக்​கோட்​டை​யாரின் உரு​வத்தை அவரே ஓவிய​மாக​வும் வரைந்​திருக்​கிறார். அவரது கையெழுத்து அச்சு போன்று அழகாக இருக்​கும். திருக்​குறள் உரை, புற​நானூறு உரை போன்ற பல புத்​தகங்​கள் எழு​தி​யிருக்​கிறார்.

அக்​கால​கட்​டத்​தில் பட்​டிமன்​றங்​களுக்​குப் பேருந்​துகளில்​தான் செல்ல வேண்​டும். குழு​வில் உள்ள அனை​வரை​யும் ஒருங்​கிணைத்​துப் பேருந்​துகளில் அழைத்​துச் சென்​று, பட்​டிமன்​றம் முடிந்து திரும்​ப​வும் பேருந்​துக்​காகக் காத்​திருந்​து, விடியற்​காலை​யில்​தான் மதுரைக்கு வந்து இறங்​கு​வார். எனினும், காலை​யில் தவறாமல் கல்​லூரிப் பணிக்​குச் செல்​வார். அவரோடு பயணித்த அந்​தக் காலங்​கள் எனக்​குச் சிறந்த அனுபவங்​களைத் தந்​தவை. அவரோடு பட்​டிமன்​றங்​களில் பேசிய ஒவ்​வொரு​வருமே தனித்​தன்மை வாய்ந்​தவர்​களாக உருப்​பெற்​றனர்.

அவருட​னான மற்​றொரு நிகழ்​வை​யும் நன்​றியோடு நினைவுகூர்​கிறேன். நான் முதன்​முதலில் எங்​களது ஊருக்கு ஐயா​வைப் பட்​டிமன்​றத்​தில் பேச அழைத்து வந்​திருந்​தேன். நிகழ்ச்சி ஏற்​பாட்​டாளர்​கள் ஐயா உட்பட அனை​வருக்​கும் தொகை​யைக் கொடுத்​தனர்; எனக்கு மட்​டும் கொடுக்​க​வில்​லை. ‘‘அவர் எங்​களூர் பையன்தான், அவருக்கு இன்​னும் நிறைய வாய்ப்​பு​கள் தரு​வோம்’’ என்​றனர். அதற்கு ஐயா, புன்​னகையோடு, “அவர் உங்க ஊரு பையன்​தான், அவருக்கு நிறைய வாய்ப்​பு​கள் கொடுக்​கலாம்; தவறில்​லை. ஆனால் அவர் வாழணும்ல? அதுக்கு வசதி செய்​யணும்ல? எனவே, அவருக்கு வாய்ப்​பு​கள் தரு​வது​போல​வே, முறை​யான பொருளுத​வி​யும் செய்​யுங்​கள்” என்​றார்.

ஊர்க்​காரர்​கள் சற்றே யோசித்​த​போது, ஐயா தயங்​காமல், தனக்​குக் கொடுத்த தொகையி​லிருந்து ஒரு பகு​தியை எடுத்து எனக்​குக் கொடுத்​து, “தம்​பி, வெச்​சுக்​கோங்​க... நல்லா வரு​வீங்​க!” என்று மனதார ஆசீர்​வ​தித்​தார். இன்​று​வரை அந்த ஆசீர்​வாதத்​தைப் பெரு​மகிழ்​வோடு நினைத்​து, என் வாழ்​வில் ஈட்​டும் அனைத்​துச் சம்​பாத்​தி​ய​மும் அவருடைய ஆசீர்​வாதத்​தின் பலனால்​தான் கிடைக்​கிறது என்று நெகிழ்ச்​சி​யோடு நினைத்​துக்​கொள்​கிறேன். பிறர் வாழ வேண்​டும் என்ற பரந்த மனசுக்​குச் சொந்​தக்​காரர் அவர்.

பட்​டிமன்​றத்​தைக் குறிப்​பிட்ட எல்​லைக்​குள் முடங்​கி​யிருந்த இலக்​கிய நிகழ்​வாக வைத்​தி​ராமல், பட்​டிதொட்டி முதற்​கொண்டு உலகம் முழு​வதும் கொண்டு சேர்த்​த​தில் சாலமன் பாப்​பையா அவர்​களின் பங்கு மகத்​தானது. நகைச்​சுவை​யுடன் சிந்​திக்​கத் தூண்​டும் அவரது தனித்​து​வ​மான பேச்​சுப்பாணி, எதிர்​காலத்​தின் பல தலை​முறைப் பேச்​சாளர்​களுக்​குச் சிறந்த வழி​காட்​டி​யாக அமைந்​துள்​ளது.

அவர் மத்​திய, மாநில அரசுகளின் உயரிய விருதுகள் பல பெற்​றிருந்​தா​லும், தன்​னைப் பா​ராட்​டிய சா​தாரண மக்​களின் அன்​பையே மிகப்​பெரிய அங்​கீ​கார​மாகக் கரு​தி​ய​வர். மதம், சா​தி, பொருளா​தார வேறு​பாடு​களைக் கடந்து மனிதர்​கள்​ அனை​வரை​யும்​ சமமாகப்​ பார்க்​க வேண்​டும்​ என்​ற மானுடக்​ கருத்​தை உரக்​கச் சொன்னவர்.