Culture 3 min read•October 18, 2026

“I fought that I should not die like this” - Indian pilot Smith Machar recounts

“I fought that I should not die like this” - Indian pilot Smith Machar recounts

👶 Discover Authentic Tamil Baby Names

8,000+ pure Sangam names with audio pronunciation & numerology.

Search Name Finder 🔊

English

Dubai: Indian pilot Smith Machar, who was attacked on a Flydubai flight from Dubai to Tel Aviv, said that during the attack incident, he kept saying, “Do something. You shouldn’t die like this.”

In an interview with a news outlet while receiving treatment at a hospital in the United Arab Emirates, Indian pilot Smith Machar said, “That day’s flight began as usual. All procedures were in order. It was the first time I had worked with that co-pilot. About two hours after the plane took off, another captain, who was to operate the return flight, came into the cockpit to meet us.

At the same time, the co-pilot had gone to the restroom and returned. After speaking with him for a short while, the co-pilot said he wanted to pray and asked the pilot to step outside.

I told him to pray, and I sat in my seat, checking the landing time and fuel level on the computer. At that time, the co-pilot was standing behind me, praying.

Suddenly, I felt a very strong blow to the back of my head. It felt as if I had been struck by some powerful object. At first, I thought something had broken on the aircraft’s ceiling and fallen on me. But within a few seconds, I realized that I was being attacked. As a result of the attack, my field of vision had narrowed significantly.

I made efforts to defend myself from further attacks against me. I removed my seat belt, and while trying to stop the attack, I injured my hand. After that, I tried to bring another flight captain back into the cockpit area.

The co-pilot threatened that he would attack others as well and closed the door. Before that, while I was shouting my colleague’s name and trying to activate the switch to open the door, I fainted for the first time. I vaguely remember struggling somehow to try to open the door.

Within a short time, I felt the plane’s engines slowing down and the aircraft descending. After that, all I remember is that the door was open, and I was lying between the cockpit area and the aircraft’s galley area,” he said.

To the question of whether he thought they would not survive, he said, "At one point, I realized it. Then I kept telling myself, ‘Smith, do something. You must not die like this.’

Another captain who took control of the plane in an emergency deserves praise. I will remember that for the rest of my life. One thing I saw that day was the unshakable determination everyone had to survive. The crew and the passengers all had that determination.

In the days after the incident, the first moments of that attack would come back to me from time to time. At those moments, I felt as if my heartbeat had increased. To tell the truth, it was only when I realized the plane had landed that I understood I was out of danger.

A doctor treated me in the aircraft’s galley area. At the same time, the flight crew helped me stay conscious. In that situation, I focused all my attention only on not giving up on life,” he said.

When asked who he spoke to first after the incident, Machar said, with deep emotion, that he spoke to his two-year-old son.

This attack took place on September 30 aboard a Flydubai Boeing 737 flight traveling from Dubai to Tel Aviv. At the time, there were more than 170 passengers on the plane. Omani co-pilot Hamam Al-Hammami attacked Machar with an emergency axe and tried to crash the aircraft into the ground. However, fortunately, the attempt ended in failure.

Tanglish

Thubai: Thubaiyilirundhu Del Aviv nokkich sendra ‘Flydubai’ vimaanathil thaakkudalukku ullana Indiya vimaani Smith Machar, thaakkudhal sambavathinpodhu, ‘Edhaavadhu sei. Nee ippadi irandhuvidak koodaadhu' endru sollikkondadhaaga koorinaar.

Aikkiya Arabu Ameeragathil ulla maruthuvamanaiyil sikichai petrapadi oru seithi oodagathirkku Indhiya vimaani Smith Machaar alitha pettiyil, “Andru vimaanap payanam vazhakkampolave thodangiyadhu. Anaithu nadaimuraigalum sariyagave irundhana. Anthath thunai vimaaniyudan naan inainthu paniyatrriyaadhu adhuve mudhalmurai. Vimaanam purappattu sumaar irandu mani neram kazhindha nilaiyil, thirumbuvatharkana payana vimaanathai iyakkavirundha matroru captain, engalaich sandhippatharkaga cockpitirkul vandhaar.

Adhe nerathil, thunai vimaaniyum kazhivaraikkuch sendruvittu thirumbinaar. Avarudan siridhu neram pesikkondirundha andha thunai vimaani, thaan praarthanai seiya virumbuvadhaagavum, enave veliye sellumaarum andha vimaaniyaik kettukkondaar.

pavarai piraarththanai seyya sollivittu naan enathu irukkaiyil amarnthu tharaiyirangkum naeram marrum eriporul alavu kuriththu kaniniyil saripaarththuk kontirunthaen appoethu anthath thunai vimaani enakkup pinnaal ninru piraarththanai seythu kontirunthaarp pthiteerenru enathu thalaiyin pinpuraththil mikavum palamaana ati vizhunthathu aethoe oru valimaiyaana porul thaakkiyathu poela unarnthaen aarampaththil vimaanaththin maerkooraiyil aethoe onru utainthu en meethu vizhunthathaaka ninaiththaen aanaal sila notikalilaeyae naan thaakkappatukiraen enpathai unarnthukontaen thaakkuthalin vilaivaakath enathu paarvaiththiran mikavum surungkivittathup

Enmeethu melum thaakkuthal nadathappadaamal tharkaaththukkolvatharkaana muyarchigalai seithen. En seat belt-ai kazhatrivittu, thaakkuthalai thadukka muyandrapothu kaiyil kaayam yerpattathu. Athan piragu, matroru vimana captain-ai meendum cockpit (cockpit) paguthikkul varavazhaikka muyarchithen.

Matravargalaiyum thaakkuven endru antha thunai vimaani miratti kathavai moodinaar. Atharku munbaaga, naan enathu sanga oozhiyarin peyarai urakkak koovikkondu, kathavaith thirappatharkaana switch-ai iyakka muyandrapothu, enakku mudhanmudhalil mayakkam yerpattathu. Eppadiyo poraadi kathavai thirakka muyandrathu laesaaga ninaivirukkirathu.

Siridhu neraththileye, vimaanaththin enjinngalin vegam kuraivadhaiyum, vimaanam keezhnookkich sarivadhaiyum unarndhen. Adhanpiragu enakku ninaiviruppadhu ennavendraal, kadhavu thirandhirukka, naan kaagpidt pagudhikkum vimaanaththin kelari pagudhikkum idaiyil kidandhadhudhaan” endraar.

Uyir pizhaikka maattom endru thondriyadhaa endra kelvikku, "Oru kattaththil enakku adhu purindhadhu. Appodhu naan enakkulleye, ‘Smith, edhaavadhu sei. Nee ippadi irandhuvida koodaadhu' endru sollikkondeen

avasarakalac cuzhalil vimaanatthin kattuppaattait than vasam edutthukkonda matroru captain paaraattukkuriyavar. adhai thanadhu vaazhnaal muzhuvadhum ninaivil vaiththiruppen. antha naalil naan kanda oru vishayam ennavendraal, uyir pizhaikka vendum endra anaivaridamum irundha antha asaikka mudiyaadha urudhithaan. paniyaalargal, payanigal ena anaivarum antha urudhiyudan irundhanar.

sambavam nadandha sila naatkalukkup piragu, anthath thaakkudhalin mudhal tharunangal avvappodhu ninaivukku vandhana. appodhu enakku idhayath thudippu adhigariththadhu pondra unarvu erpattadhu. unmaiyaich sollapponaal, vimaanam tharaiyirangiyadhai unarndhapodhuthaan naan aabaththilirundhu vidupattuvitten enbadhai unarndhen.

Vimaanaththin kaelari paguthiyil maruththuvar oruvar enakku sikichchai aliththaar. Adhae vaelaiyil vimaanak kuzhuvinar naan suyaninaivai izhakkaamal irukka uthavinaargal. Anthach soozhalil, vaazhkkaiyai kaividakkoodaadhu enbathil mattumae naan muzhu gavanaththaiyum seluththinaen” endraar.

Sambavaththirkup piragu mudhalil yaaridam paesineergal endra kaelvikku, ​​miguntha unarchchiyudan, thanadhu irandu vayathu maganidam paesiyadhaaga machchaar koorinaar.

intha thaakkuthal septambar 30 anru, thubaayilirunthu tel aviv nokkich senra ‘phlaithubaay’ poing 737 raka vimaanaththil nadaiperrathu. appothu vimaanaththil 170-kkum merpatta payanigal irunthanar. oman naattaich serntha thunai vimaani hamaam al-hammaami avasarakala payanpaattirkana kodaariyai kondu machchaarai thaakki, vimaanaththai tharaiyil motha muyanraar. enumin, athirustavasamaaka antha muyarchi tholviyil mudinthathu.

Anjali: Devaavin isai nirkathu!

Tamil

துபாய்: துபாயிலிருந்து டெல் அவிவ் நோக்கிச் சென்ற ‘ஃப்ளைதுபாய்’ விமானத்தில் தாக்குதலுக்கு உள்ளான இந்திய விமானி ஸ்மித் மச்சார், தாக்குதல் சம்பவத்தின்போது, ‘ஏதாவது செய். நீ இப்படி இறந்துவிடக் கூடாது' என்று சொல்லிக்கொண்டதாகக் கூறினார்.

ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் உள்ள மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றபடி ஒரு செய்தி ஊடகத்திற்கு இந்திய விமானி ஸ்மித் மச்சார் அளித்த பேட்டியில், “அன்று விமானப் பயணம் வழக்கம்போலவே தொடங்கியது. அனைத்து நடைமுறைகளும் சரியாகவே இருந்தன. அந்தத் துணை விமானியுடன் நான் இணைந்து பணியாற்றியது அதுவே முதல்முறை. விமானம் புறப்பட்டு சுமார் இரண்டு மணி நேரம் கழிந்த நிலையில், திரும்புவதற்கான பயண விமானத்தை இயக்கவிருந்த மற்றொரு கேப்டன், எங்களைச் சந்திப்பதற்காக காக்பிட்டிற்குள் வந்தார்.

அதே நேரத்தில், துணை விமானியும் கழிவறைக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பினார். அவருடன் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த துணை விமானி, தான் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்புவதாகவும், எனவே வெளியே செல்லுமாறும் அந்த விமானியைக் கேட்டுக்கொண்டார்.

அவரை பிரார்த்தனை செய்ய சொல்லிவிட்டு, நான் எனது இருக்கையில் அமர்ந்து, தரையிறங்கும் நேரம் மற்றும் எரிபொருள் அளவு குறித்து கணினியில் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது அந்தத் துணை விமானி எனக்குப் பின்னால் நின்று பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று எனது தலையின் பின்புறத்தில் மிகவும் பலமான அடி விழுந்தது. ஏதோ ஒரு வலிமையான பொருள் தாக்கியது போல உணர்ந்தேன். ஆரம்பத்தில் விமானத்தின் மேற்கூரையில் ஏதோ ஒன்று உடைந்து என் மீது விழுந்ததாக நினைத்தேன். ஆனால் சில நொடிகளிலேயே நான் தாக்கப்படுகிறேன் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன். தாக்குதலின் விளைவாகத் எனது பார்வைத்திறன் மிகவும் சுருங்கிவிட்டது.

என்மீது மேலும் தாக்குதல் நடத்தப்படாமல் தற்காத்துக்கொள்வதற்கான முயற்சிகளை செய்தேன். என் சீட் பெல்ட்டை கழற்றிவிட்டு, தாக்குதலைத் தடுக்க முயன்றபோது கையில் காயம் ஏற்பட்டது. அதன் பிறகு, மற்றொரு விமான கேப்டனை மீண்டும் காக்பிட் (cockpit) பகுதிக்குள் வரவழைக்க முயற்சித்தேன்.

மற்றவர்களையும் தாக்குவேன் என்று அந்த துணை விமானி மிரட்டி கதவை மூடினார். அதற்கு முன்பாக, நான் எனது சக ஊழியரின் பெயரை உரக்கக் கூவிக்கொண்டு, கதவைத் திறப்பதற்கான சுவிட்சை இயக்க முயன்றபோது, ​​எனக்கு முதன்முதலில் மயக்கம் ஏற்பட்டது. எப்படியோ போராடி கதவை திறக்க முயன்றது லேசாக நினைவிருக்கிறது.

சிறிது நேரத்திலேயே, விமானத்தின் என்ஜின்களின் வேகம் குறைவதையும், விமானம் கீழ்நோக்கிச் சரிவதையும் உணர்ந்தேன். அதன்பிறகு எனக்கு நினைவிருப்பது என்னவென்றால், கதவு திறந்திருக்க, நான் காக்பிட் பகுதிக்கும் விமானத்தின் கேலரி பகுதிக்கும் இடையில் கிடந்ததுதான்” என்றார்.

உயிர் பிழைக்க மாட்டோம் என்று தோன்றியதா என்ற கேள்விக்கு, "ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு அது புரிந்தது. அப்போது நான் எனக்குள்ளேயே, ‘ஸ்மித், ஏதாவது செய். நீ இப்படி இறந்துவிடக் கூடாது' என்று சொல்லிக்கொண்டேன்

அவசரகாலச் சூழலில் விமானத்தின் கட்டுப்பாட்டைத் தன் வசம் எடுத்துக்கொண்ட மற்றொரு கேப்டன் பாராட்டுக்குரியவர். அதைத் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்திருப்பேன். அந்த நாளில் நான் கண்ட ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்ற அனைவரிடமும் இருந்த அந்த அசைக்க முடியாத உறுதிதான். பணியாளர்கள், பயணிகள் என அனைவரும் அந்த உறுதியுடன் இருந்தனர்.

சம்பவம் நடந்த சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தத் தாக்குதலின் முதல் தருணங்கள் அவ்வப்போது நினைவுக்கு வந்தன. அப்போது எனக்கு இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், விமானம் தரையிறங்கியதை உணர்ந்தபோதுதான் நான் ஆபத்திலிருந்து விடுபட்டுவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன்.

விமானத்தின் கேலரி பகுதியில் மருத்துவர் ஒருவர் எனக்கு சிகிச்சை அளித்தார். அதே வேளையில் விமானக் குழுவினர் நான் சுயநினைவை இழக்காமல் இருக்க உதவினார்கள். அந்தச் சூழலில், வாழ்க்கையைக் கைவிடக்கூடாது என்பதில் மட்டுமே நான் முழு கவனத்தையும் செலுத்தினேன்” என்றார்.

சம்பவத்திற்குப் பிறகு முதலில் யாரிடம் பேசினீர்கள் என்ற கேள்விக்கு, ​​மிகுந்த உணர்ச்சியுடன், தனது இரண்டு வயது மகனிடம் பேசியதாக மச்சார் கூறினார்.

இந்த தாக்குதல் செப்டம்பர் 30 அன்று, துபாயிலிருந்து டெல் அவிவ் நோக்கிச் சென்ற ‘ஃப்ளைதுபாய்’ போயிங் 737 ரக விமானத்தில் நடைபெற்றது. அப்போது விமானத்தில் 170-க்கும் மேற்பட்ட பயணிகள் இருந்தனர். ஓமன் நாட்டைச் சேர்ந்த துணை விமானி ஹமாம் அல்-ஹம்மாமி அவசரகால பயன்பாட்டிற்கான கோடாரியைக் கொண்டு மச்சாரைத் தாக்கி, விமானத்தை தரையில் மோத முயன்றார். எனினும், அதிருஷ்டவசமாக அந்த முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது.