Literature 6 min read•October 6, 2026

Classroom Relationship: How Does a Teacher Stay in Memory? | Deenadhikaram 5

Classroom Relationship: How Does a Teacher Stay in Memory? | Deenadhikaram 5

👶 Discover Authentic Tamil Baby Names

8,000+ pure Sangam names with audio pronunciation & numerology.

Search Name Finder 🔊

English

I still remember a day when I went to a school to speak with the students. I visited different classes and spoke with the students. I talked with them. I also carried out some assessments.

At that time, in one class, many students said some similar things. “This teacher is not good...”, “They do things like this...”, “We don’t like that...” — they listed complaints about the teachers.

Then I spoke to the teachers. The story I heard there was completely different. “Ma’am, these kids are just like this. They have no discipline. They won’t listen to anything. They behave aggressively toward us. They break our things. They don’t respect us,” the teachers shared their experiences.

While speaking with them, one thing became clear: both teachers and children are struggling.

There may be many reasons behind teachers’ frustration. Work pressure, burdens from personal life, administrative pressures, lack of adequate recognition, disappointments about promotions, dissatisfaction with salary, and years of accumulated occupational burnout... all of these can affect a person’s emotional resources.

Many teachers go to work in the morning as if they are packing their personal sorrows into a bag and bringing them along. They may even have to enter the classroom with the mindset of, “Somehow, I just need to get through this day.”

It is not fair to simply tell teachers, without understanding the situation, “You need to be more patient. You need to understand children.”

Even when a teacher tries to solve a problem with good intentions, school rules, parents, fellow teachers, students, and situations with incomplete information can complicate their decisions. Good intentions alone do not guarantee the expected outcome. At the same time, we cannot forget the students’ side either.

Because students are a vulnerable group. A teacher and a student do not have the same level of power, experience, or opportunity to choose.

A teacher may have the maturity to handle a difficult day. But a student has to return to the same class every day. Avoiding conversation with the teacher, leaving the school, or changing the situation on their own is often not in the student’s hands. That is why acknowledging teachers’ difficulties and keeping students’ needs at the center are not opposing things.

So, what kind of teacher does a student need?

At the same school, I asked the students another question: “What should a teacher be like for you?”

Their answers were interesting.

Even the children who said, “We don’t like this teacher,” also said, “It would be good if they changed just a few things.” They were not rejecting teachers altogether.

At the same time, when speaking about a particular teacher, many children’s responses changed completely. That teacher seemed like a safe person to them.

“If we have any problem, we can tell him.”, “He talks with us.” “He has given us books.”, “If we have any problem, he tells us to come to the office and talks to us.” — there was a sense of reassurance in their voices about that teacher.

This is where the key question of this chapter comes in:

One school. The same kind of students. Teachers facing the same kind of work pressures. But why do students feel safe with one teacher... and not with another?

One reason for this can be the relational experience.

Students do not just learn lessons at school. They also gradually learn, ‘Who am I?’, ‘What can I do?’, and ‘What do others think of me?’

According to the concept of the looking-glass self, the way we form our sense of ourselves is influenced in part by our view of what others think of us.

As children’s self-concept is still developing, “What does this adult think of me?” may be important to them.

“If I ask a question, will they think I’m stupid?”

“If I make a mistake, will they think I’m a bad student?”

“If I want to say something, will they listen patiently to me?”

Students may not ask these questions openly. But in the classroom relationship, they may keep experiencing the answers to them.

When a teacher does not merely point out the mistake, but instead asks, “What went wrong here, and how can you try next time?”, the student can learn the distinction: “I made a mistake, but I am not a wrong student.”

Similarly, small relational experiences—such as respecting a student’s question, noticing the effort behind it, and making space to speak when there is a problem—can create the feeling, “Here I am heard; here I can try.”

So, it cannot be said that a teacher shapes a student’s entire personality. However, repeated experiences with the teacher may become part of the ideas a student forms about themselves, about learning, and about adults.

That is why, when a teacher repeatedly begins to see a student as ‘lazy’, ‘troublesome’, or ‘weak’, that labeling may not remain merely the teacher’s opinion; it can also affect the student’s identity in the classroom.

Along with this, one can also relate it to psychological studies on teacher expectations and self-fulfilling processes (Teacher expectations and self-fulfilling processes).

A teacher’s expectations can, in some situations, affect students’ engagement and performance. But this should not be exaggerated into saying that “a teacher’s words determine a child’s future.”

So, a small change in feedback is important. Instead of saying, “You are a careless student,” saying, “There are some things you missed in this assignment. Let’s see how you can fix them next time” talks about the behavior without attacking the student’s identity.

But what should the teacher do?

The answer is not simply that “teachers should do even more.”

Before deciding “this student is just like this” as soon as you see a student’s disruptive behavior, you can think, “What is this behavior telling us?”

Is a student constantly talking? It may be attention-seeking behavior. Or there may be other reasons.

Is a student staying quiet? That does not necessarily mean good discipline.

Is a student resisting the teacher? It may be disrespect. Or it could be frustration, unmet needs, or relationship problems.

This does not mean the teacher must look for a psychological explanation for every behavior. What matters is the mindset of trying to understand with curiosity before judging (Curiosity before judgement).

Moreover, the teacher-student relationship is not a relationship without boundaries. A teacher does not need to become a student’s friend or a mental health professional. Both a caring approach and structure are necessary. It is possible to respect students while also maintaining rules.

Abuse, neglect, or changes in a student’s mental health and well-being often first become apparent in their behavior.

Teachers who see students every day can notice these changes early. Therefore, when it comes to students’ mental health and safety, teachers are a very important first point of contact.

So, what is the role of a mental health counselor?

A mental health counselor (Psychologist) can talk to teachers not only about “How do we approach students?” but also about “How do we understand students?”

Teachers can be trained in child development, motivation, emotional regulation, active listening, validation, constructive feedback, classroom relationships, boundaries, and referral.

At the same time, teachers’ own wellbeing must also be taken care of. Expecting limitless patience every day from a teacher who is emotionally exhausted is not practical. Support for teachers is only one part of supporting children.

At the same time, understanding teacher stress does not reduce the student’s needs.

The student is the center of this relationship. Because the student is still growing. They have less power. They may not always have the ability to choose whom to turn to when they need help.

So teachers should not think, “I have not made a big impact on my students’ lives.” A child may forget an entire course syllabus many years later. But they may remember, “I had a teacher who listened to me when I had a problem,” or, “There was someone who did not see me as a mistake even when I made one.” That is the impact of a teacher.

It does not always have to be a big, inspiring speech. Sometimes it is a conversation. Sometimes it is a patient response. Sometimes it is a boundary. Sometimes it is the courage to say, “I misunderstood.” And sometimes it is taking them to the right expert and saying, “I am not enough to solve this problem alone; you need more help.”

A good teacher is not someone who solves all of a student’s problems.

But rather, someone who can help the child feel that they are not alone. For that, the teacher does not have to be perfect. The child does not have to be perfect either.

What matters is recognizing that there is a human relationship between the two, and providing teachers with the support needed to protect that relationship.

Because information may be available today on Google and in AI tools. But a student beginning to believe in themselves, daring to ask questions, recovering from mistakes, asking for help... these are still learned through relationships with other people.

More to come...

Contact: silviaise2021@gmail.com

Edited by Shalini

Tanglish

poru palliyil maanavarkalutan paesuvatharkaaka naan senriruntha orunaal innum ninaivil irukkirathu palvaeru vakuppukalukkus senru maanavarkalitam paesinaen avarkalutan uraiyaatinaen sila mathippeetukalaiyum Assessment maerkontaen p pappoethu oru vakuppil pala maanavarkal orae maathiriyaana sila vishaayangkalais sonnaarkal intha aasiriyar sariyillai avangka ippatip panraangka athu engkalukku pitikkaathu enru aasiriyarkalaip parriya kuraikalai atukkinar p

ppinnar aasiriyarkalitam paesinaen angkae kitaiththa kathai murrilum vaeraaka irunthathu maem inthap pasangka ippatiththaan irukkiraarkal ozhukkam illai ethaiyum kaetka maattaarkal engkalitam aakroeshaamaaka Aggressive natanthu kolkiraarkal engkalutaiya porutkalai utaikkiraarkal engkalai mathippathillai enru aasiriyarkal thangkal anupavaththaip pakirnthukontaarkalp pavarkalitam paesumpoethu oru vishaayam thelivaakath therinthathu strongaasiriyarkalum kuzhanthaikalum kashatapatukiraarkalstrongp

Aasiriyargalin virakthikkuppinnaal pala kaaranangal irukkalaam. Velai azhuththam, thanippatta vaazhkkaiyin sumaigal, nirvaaga azhuththangal, podhumaana angikaaram kidaikkaadhadhu, padhavi uyarvu patriya emaatrangal, sambalam kuriththa adhirupthi, pala aandugalaga serndhu vandha thozhilchaar manachchorvu... ivai anaiththum oru manidharin mana balaththai (Emotional Resources) paadhikkalaam.

Pala aasiriyargal kaalaiyil thangaludaiya thanippatta thuyarangalai oru paiyil pottukkondu varuvadhu polave velaikku selvargal. “Indru eppadiyaavadhu indha naalai mudiththuvida vendum” endra mananilaiyilkooda vaguppukkul sella vendiyirukkalaam.

pathaip purinthukollaamal aasiriyarkalitam neengkal innum porumaiyaaka irukka vaentum kuzhanthaikalaip purinthukolla vaentum enru mattum solvathu niyaayamallap poer aasiriyar nalla noekkaththutan oru pirassinaiyaith theerkka muyanraalum palliyin vithimuraikal perroer saka aasiriyarkal maanavarkal marrum muzhumaiyaana thakaval illaatha soozhnilaikal avarathu mutivukalai sikkalaakkalaam nalla noekkam irunthaalae ethirpaarththa vilaivu kitaiththuvitaathu athae naeraththil maanavarkalin pakkaththaiyum naam maranthuvita mutiyaathup paenenil strongmaanavarkal oru paathikkappatakkootiya kuzhustrong oer aasiriyarukkum maanavarukkum orae alavilaana athikaaram anupavam allathu thaervu seyyum vaayppu iruppathillai p

Or aasiriyarukku oru kadinamaana naalai kaiyaalum pakkuvam irukkak koodum. Aanaal, oru maanavar dhinamum adhe vaguppukkuth thirumba vendum. Aasiriyarudan pesuvadhil irundhu vilaguvadhum, palliyai vittu veliyeruvadhum, soozhnilaiyai thaanaga maattruvadhum perumbaalum maanavarin kaiyil irukkaadhu. Adhanaalthaan aasiriyargalin siramangalai yetrukkolvadhum, maanavargalin thevaigalai maiyamaaga vaiththiruppadhum ondrukkondru edhiraana vishayangal alla.

Sari, oru maanavarukku ‘eppadippatta aasiriyar vendum?’

Adhe palliyil maanavargalidam naan veroru kelviyaiyum ketten: “Ungalukku or aasiriyar eppadi irukka vendum?”

Avargaludaiya badhilgal suvaarasiyamaaga irundhana.

“Engalukku indha aasiriyar pidikkaadhu” endru sonna kuzhandhaigal kooda, “Avanga sila vishayangalai mattum maaththikkittaa nallaa irukkum” endraargal. Avargal, aasiriyargalai muzhuvathumaaga nirakarikkavillai.

Adhe neraththil, oru kurippitta aasiriyarai patri pesumbodhu pala kuzhandhaigalin badhil mutrilum maarriyadhu. Andha aasiriyar avargalukku oru paadhukaappaana nabar pola irundhaar.

“Engalukku edhaavadhu prachchanai endraal avaridam sollalaam.”, “Avar engaludan pesuvaar.” “Puththagangal koduththirukkiraar.”, “Engalukku edhaavadhu prachchanai endraal aluvalagaththukku vara solli pesuvaar.” - avargaludaiya kuralil andha aasiriyarai patriya oru nimmadhi irundhadhu.

Inge thaan indha aththiyaayaththin mukkiyamaana kelvi varugiradhu:

porae palli orae vithamaana maanavarkal orae maathiriyaana vaelai azhuththangkalais santhikkum aasiriyarkal aanaal aen oer aasiriyaritam maanavarkal paathukaappaaka unarkiraarkal innoruvaritam anthap paathukaappu unarvu illaip pitharku oru kaaranamaaka uravusaar anupavaththai Relational experience-ai paarkkalaamp pmaanavarkal thangkalathu palliyil paatangkalai mattum karrukkolvathillai naan yaar ennaal enna seyya mutiyum marravarkal ennaip parri enna ninaikkiraarkal enpathaiyum methuvaakak karrukkolkiraarkalp

Pirar paarvaiyil thannai paarppathu (Looking-glass self) endra karuthinpadhi, naam nammaip patri uruvaakkik kollum ennathil, ‘matravargal ennaip patri enna ninaikkiraargal?’ endra namadhu paarvaikkum oru pangu irukkiradhu.

Kuzhandhaigalin thannai patriya karuthu (self-concept) innum valarndhu kondu irukkum nilaiyil, ‘indha periyavar ennaip patri enna ninaikkiraar?’ enbadhu avargalukku mukkiyamaanadhaaga irukkalaam.

‘Naan kelvi kettal, ennai muttaal endru ninaippaargalaa?’

‘Thavaru seidhaal ennai oru ketta maanavan endru ninaippaargalaa?’

‘Naan edhaavadhu solla vandhaal, ennidam porumaiyaaga ketpaargalaa?’

pinthak kaelvikalai maanavarkal velippataiyaakak kaetkaamal irukkalaam aanaal vakupparai uravil Classroom Relationship avarrukkaana pathilkalai avarkal thotarnthu anupaviththuk kontirukkalaamp poer aasiriyar thavarai mattum suttikkaattaamal ingkae enna thavaraakivittathu atuththa murai eppati muyarsi seyyalaam enru anukumpoethu maanavar naan thavaru seythirukkiraen aanaal naan thavaraana maanavar alla enra vaerupaattai karrukkolla mutiyump pathaepoel oru maanavarin kaelviyai mathippathu athan muyarsiyai kavanippathu pirassinai irukkumpoethu paesa itam kotuppathu poenra siriya uravusaar anupavangkal Relational Experiences ingkae naan kaetkappatukiraen ingkae naan muyarsi seyyalaam enra unarvai uruvaakkalaamp

Ithanaal or aasiriyar enbavar maanavarin muzhu aazhumaiyai uruvaakkugiraar endru solla mudiyaathu. Aanaal, oru maanavar thannaip pattriyum, katralai pattriyum, periyavargalai pattriyum uruvaakkikkollum ennangalil aasiriyarudanana meendum meendum erpadum anubavangal (Repeated experiences) oru pagudhiyaaga irukkalaam.

Adhanaalthaan or aasiriyar thodarndhu oru maanavarai ‘soambaeri’, ‘prichchanai panravar’, ‘veekaanavar’ endru paarkka thodangumbodhu, antha adaiyaalappaduththal (Label) verum aasiriyarin karuththaaga mattum irukkaamal, maanavarin vagupparai adaiyaalaththaiyum paadhikka koodiya vaaippu irukkirathu.

Idanudan Aasiriyar ethirpaarppugal matrum thaanaga niraiverum seyalmuraigal (Teacher expectations and self-fulfilling processes) patriya ulaviyal aayvugalaiyum thodarbuppaduthalaam.

Aasiriyarin ethirpaarppugal sila soozhalgalil maanavargalin eedupaadu matrum seyalthiranai paadhikka koodum. Aanaal idhai ‘Or aasiriyarin vaarthai kuzhandhaiyin edhirkaalathai theermaaniththividum’ endru migappaduththa koodaadhu.

pathanaal ethirvinaik karuththukal feedback moolam oru siriya maarram mukkiyamaanathu nee oru kavanakkuraivaana maanavar enpatharkup pathilaakainthap paniyil nee kavanikkaamal vitta sila vishaayangkal irukkinrana athai atuththa murai eppati sariseyyalaam enru paarkkalaam enpathu maanavarin ataiyaalaththaith thaakkaamal nataththaiyaip parri paesukirathup pstrongaanaal aasiriyar enna seyvathustrongp pitharku aasiriyarkal innum athikamaakas seyya vaentum enpathae pathil allap poru maanavarin itaiyooru aerpatuththum nataththaiyai paarththavutan intha maanavar ippatiththaan enru mutivu seyvatharku mun intha nataththai ethais solkirathu enru sinthikkalaamp

Oru maanavar thodarndhu pesugiraaraa? Adhu gavanathai eerkkum nadathaiaaga irukkalaam. Alladhu, veru kaaranangalum irukkalaam.

Oru maanavar amaidhiyaaga irukkiraaraa? Adhu nalla ozhukkam endru mattum arthamalla.

Oru maanavar, aasiriyarai ethirkkiraaraa? Adhu avamathippaaga irukkalaam. Alladhu, virakthi, niraiveraadha thevaigal alladhu uravuch chikkalum irukkalaam.

Idhan porul aasiriyar ovvoru nadathaikkum oru ulaviyal vilakkathai theda vendum enbathalla. Theerppalippadharku mun aarvathudan purindhukolla muyarchiththal (Curiosity before judgement) endra mananilai thaan mukkiyam.

Melum, aasiriyar - maanavar uravu enbathu ellaigal illaatha uravu alla. Aasiriyar enbavar maanavarin nanbaragavo, mananala nipunaragavo maara vendiyathillai. Anbaana anugumuraiyum kattamaippum irandum thevai. Maanavarai mathippathodu vithimuraigalaiyum vaithirukka mudiyum.

Thushprayogam, purakkanippu allathu maanavarin mananalam matrum nalvaazhvil erpadum maatrangal pala nerangalil mudhalil velippaduvathu avargalin nadathaiyil thaan.

Thinamum maanavargalai paarkkum aasiriyargalaal indha maatrangalai aarambathileye gavanikka mudiyum. Adhanaal, maanavargalin mananalam matrum pathukaappaip poruththavarai, aasiriyargal miga mukkiyamaana mudhal thodarbu pulliyaaga (first point of contact) aaga irukkiraargal.

Inge mananala aalosagarin pangu enna?

Aasiriyargalidam mananala aalosagar (Psychologist) ‘maanavargalai eppadi anuguvathu?’ endru mattum pesamal, ‘maanavargalai eppadi purindhukolvathu?’ enbathaiyum kondu varalaam.

Kuzhandhai valarchi (Child development), unduthal (motivation), unarvugalai ozhungupaduthuthal (emotional regulation), gavanamaaga kettal (active listening), unarvugalai yetrukkolvuthal (validation), payanulla ethirvinai karuthugal (constructive feedback), vagupparai uravugal (classroom relationships), ellaihal (boundaries) matrum parindhurai (referral) aagiyavatril aasiriyargalukku (teachers) payirchi vazhangalaam.

Adhodu aasiriyargalin sondha nalvaazhvaiyum (wellbeing) kavanikka vendum. Unarvurithiyaaga sorvadaindha aasiriyarukku ovvoru naalum alavatra porumaiyai edhirpaarppadhu nadaimuraikku etrathalla. Aasiriyar aadharavu enbadhu kuzhandhaigalukkaana aadharavin oru pagudhithaan.

Adhe nerathil, aasiriyar mana azhuthathai purindhukolvathu maanavarin thevaiyai kuraithuvidaadhu.

Maanavarthaan indha uravin maiyam. Aenil maanavar innum valarndhu kondirukkiraar. Avarukku kuraindha adhigaaram (power) irukkiradhu. Udhavi thevaippattaal yaaridam selvadhu enbadhai therdhedukkum thiranum ella neramum irukkaadhu.

Adhanaal aasiriyargal “naan maanavargalin vaazhkkaiyil periya thaakkaththai yerpaduththavillai” endru ninaikka vendiyadhillai. Oru kuzhandhai pala aandugalukkup piragu oru paadaththin muzhu paadathittaththai marandhuvidalaam. Aanaal “ennidam oru pirachchinai irundhapodhu ennaik kett a oru aasiriyar irundhaar” enbadhaiyo, “thavaru seidhapodhum ennai oru thavaraga mattum paarkkaadha oruvar irundhaar” enbadhaiyo ninaivil vaiththirukkalaam. Adhuve aasiriyarin thaakkam.

Adhu eppodhum periya ookkamalikkum uraiaaga irukka vendiyadhillai. Sila nerangalil adhu oru uraiyaadal. Sila nerangalil oru porumaiyaana badhil. Sila nerangalil oru ellai. Sila nerangalil “naan thavaraaga purindhukonden” endru sollum thunivu. Innum sila nerangalil, “indha prachinaikku naan mattum podhumaanavan alla; unakku innum udhavi thevai” endru sariyana nibunaridam azhaiththu selvadhu.

Oru nalla aasiriyar, maanavarin ellaa prachinaigalaiyum theerppavar alla.

Aanaal, kuzhandhai thaniyaaga illai enbadhai unara seiyakkoodiya oruvar. Adharkaga aasiriyar muzhumaiyaanavaraaga irukka vendiyadhillai. Kuzhandhaiyum muzhumaiyaanadhaaga irukka vendiyadhillai.

piruvarukkum itaiyil oru manitha uravu irukkirathu enpathai unarvathum antha uravaip paathukaakkath thaevaiyaana aatharavai aasiriyarkalukkum vazhangkuvathumthaan mukkiyamp paenenil thakaval inru kookul aeai toolkalil kitaikkalaam aanaal oru maanavar thannaip parri nampath thotangkuvathu kaelvi kaetkath thunivathu thavarilirunthu meelvathu uthavi kaetpathu ivai innum manitharkalutanaana uravukalin vazhiyaakaththaan karrukkollappatukinranap peminnum paesuvoememp pthotarpukku strongsilviaise2021gmailcomstrongp pemEdited byem a hrefhttpswwwhindutamilinauthorshalini-s target_blankshaaaliniap

Belonging: naan ‘naan’ aaga irukka idam irukkiradhaa? | Teenadhigaaram 4

Aasiriyargalidam mananala aalosagar (Psychologist) ‘maanavargalai eppadi anuguvathu?’ endru mattum pesamal, ‘maanavargalai eppadi purindhukolvathu?’ enbathaiyum kondu varalaam.

Kuzhandhai valarchi (Child development), unduthal (motivation), unarvugalai ozhungupaduthuthal (emotional regulation), kavanamaaga ketthal (active listening), unarvugalai yetrukolluthal (validation), payanulla ethirvinai karuthugal (constructive feedback), vagupparai uravugal (classroom relationships), ellaigal (boundaries) matrum parindhurai (referral) aagiyavatril aasiriyargalukku (teachers) payirchi vazhangalaam.

Adhodu aachiraiyargalin sondha nalvaazhvaiyum (wellbeing) kavanikka vendum. Unarvurithiyaga sorvadaindha aachiraiyarukku ovvoru naalum alavatra porumaiyai edhirpaarppadhu nadaimuraikku yetrathalla. aachiraiyar aadharavu enbadhu kuzhandhaigalukkaana aadharavin oru pagudhidhaan.

Adhe nerathil, aasiriyar mana azhuthathai purindhukolvathu maanavarin thevaiyai kuraiththuvidaadhu.

Maanavarthaan indha uravin maiyam. Aenennil maanavar innum valarndhu kondirukkiraar. Avarukku kuraindha adhigaaram (power) irukkiradhu. Udhavi thevaippattaal yaaridam selvadhu enbadhai therdhedukkum thiranum ella neramum irukkaadhu.

Adhanaal aasiriyargal “naan maanavargalin vaazhkkaiyil periya thaakkaththai yerpaduththavillai” endru ninaikka vendiyadhillai. Oru kuzhandhai pala aandugalukkup piragu oru paadaththin muzhu paadaththittaththai marandhuvidalaam. Aanaal “ennidam oru prachchanai irundhapodhu ennaik kett a oru aasiriyar irundhaar” enbadhaiyo, “thavaru seidhapodhum ennai oru thavaraga mattum paarkkaadha oruvar irundhaar” enbadhaiyo ninaivil vaiththirukkalaam. Adhuve aasiriyarin thaakkam.

Athu eppothum periya ookkamalikkum uraiyaaga irukka vendiyathillai. Sila nerangalil athu oru uraiyaadal. Sila nerangalil oru porumaiyaana pathil. Sila nerangalil oru ellai. Sila nerangalil “naan thavaraaga purinthukonden” endru sollum thunivu. Innum sila nerangalil, “intha prachinaikku naan mattum pothumaanavan alla; unakku innum uthavi thevai” endru sariyaana nipunaridam azhaiththu selvathu.

oru nalla aasiriyar, maanavarin ellaa prachinaigalaiyum theerppavar alla.

Aanaal, kuzhandhai thaniyaaga illai enbadhai unarach seiyakkoodiya oruvar. Adharkaaga aasiriyar muzhumaiyaanavaraaga irukka vendiyadhillai. Kuzhandhaiyum muzhumaiyaanadhaaga irukka vendiyadhillai.

Iruvarukkum idaiyil oru manitha uravu irukkirathu enbadhai unarvadhum, antha uravai paadhukaakka thevaiyaana aadharavai aasiriyargalukkum vazhanguvadhumthaan mukkiyam.

Enenil thagaval indru Google, AI toolgalil kidaikkalaam. Aanaal, oru maanavar thannaip patri nambath thodanguvathu, kelvi ketkath thunivathu, thavarilirundhu meelvathu, udhavi ketpathu... ivai innum manithargaludanaana uravugalin vazhiyaagaththaan katrukkollappadugindrana.

innum pesuvom...

Thodarppukku: silviaise2021@gmail.com

Edited by ShaliniBelonging: naan ‘naan’ aaga irukka idam irukkiradhaa? | Teenadhigaaram 4

Tamil

ஒரு பள்ளியில் மாணவர்களுடன் பேசுவதற்காக நான் சென்றிருந்த ஒருநாள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. பல்வேறு வகுப்புகளுக்குச் சென்று மாணவர்களிடம் பேசினேன். அவர்களுடன் உரையாடினேன். சில மதிப்பீடுகளையும் (Assessment) மேற்கொண்டேன்.

அப்போது ஒரு வகுப்பில், பல மாணவர்கள் ஒரே மாதிரியான சில விஷயங்களைச் சொன்னார்கள். “இந்த ஆசிரியர் சரியில்லை…”, “அவங்க இப்படிப் பண்றாங்க…”, “அது எங்களுக்கு பிடிக்காது…” என்று ஆசிரியர்களைப் பற்றிய குறைகளை அடுக்கினர்.

பின்னர் ஆசிரியர்களிடம் பேசினேன். அங்கே கிடைத்த கதை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது. “மேம், இந்தப் பசங்க இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். ஒழுக்கம் இல்லை. எதையும் கேட்க மாட்டார்கள். எங்களிடம் ஆக்ரோஷமாக (Aggressive) நடந்து கொள்கிறார்கள். எங்களுடைய பொருட்களை உடைக்கிறார்கள். எங்களை மதிப்பதில்லை” என்று ஆசிரியர்கள் தங்கள் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

அவர்களிடம் பேசும்போது ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிந்தது: ஆசிரியர்களும் குழந்தைகளும் கஷ்டபடுகிறார்கள்.

ஆசிரியர்களின் விரக்திக்குப் பின்னால் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். வேலை அழுத்தம், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் சுமைகள், நிர்வாக அழுத்தங்கள், போதுமான அங்கீகாரம் கிடைக்காதது, பதவி உயர்வு பற்றிய ஏமாற்றங்கள், சம்பளம் குறித்த அதிருப்தி, பல ஆண்டுகளாகச் சேர்ந்து வந்த தொழில்சார் மனச்சோர்வு... இவை அனைத்தும் ஒரு மனிதரின் மன பலத்தை (Emotional Resources) பாதிக்கலாம்.

பல ஆசிரியர்கள் காலையில் தங்களுடைய தனிப்பட்ட துயரங்களை ஒரு பையில் போட்டுக்கொண்டு வருவது போலவே வேலைக்குச் செல்வார்கள். “இன்று எப்படியாவது இந்த நாளை முடித்துவிட வேண்டும்” என்ற மனநிலையில்கூட வகுப்புக்குள் செல்ல வேண்டியிருக்கலாம்.

அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆசிரியர்களிடம், “நீங்கள் இன்னும் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும். குழந்தைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்” என்று மட்டும் சொல்வது நியாயமல்ல.

ஓர் ஆசிரியர் நல்ல நோக்கத்துடன் ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயன்றாலும், பள்ளியின் விதிமுறைகள், பெற்றோர், சக ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் முழுமையான தகவல் இல்லாத சூழ்நிலைகள் அவரது முடிவுகளை சிக்கலாக்கலாம். நல்ல நோக்கம் இருந்தாலே எதிர்பார்த்த விளைவு கிடைத்துவிடாது. அதே நேரத்தில், மாணவர்களின் பக்கத்தையும் நாம் மறந்துவிட முடியாது.

ஏனெனில், மாணவர்கள் ஒரு பாதிக்கப்படக்கூடிய குழு. ஓர் ஆசிரியருக்கும் மாணவருக்கும் ஒரே அளவிலான அதிகாரம், அனுபவம் அல்லது தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு இருப்பதில்லை.

ஓர் ஆசிரியருக்கு ஒரு கடினமான நாளை கையாளும் பக்குவம் இருக்கக் கூடும். ஆனால், ஒரு மாணவர் தினமும் அதே வகுப்புக்குத் திரும்ப வேண்டும். ஆசிரியருடன் பேசுவதில் இருந்து விலகுவதும், பள்ளியை விட்டு வெளியேறுவதும், சூழ்நிலையைத் தானாக மாற்றுவதும் பெரும்பாலும் மாணவரின் கையில் இருக்காது. அதனால்தான் ஆசிரியர்களின் சிரமங்களை ஏற்றுக்கொள்வதும், மாணவர்களின் தேவைகளை மையமாக வைத்திருப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான விஷயங்கள் அல்ல.

சரி, ஒரு மாணவருக்கு ‘எப்படிப்பட்ட ஆசிரியர் வேண்டும்?’

அதே பள்ளியில் மாணவர்களிடம் நான் வேறொரு கேள்வியையும் கேட்டேன்: “உங்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் எப்படி இருக்க வேண்டும்?”

அவர்களுடைய பதில்கள் சுவாரஸ்யமாக இருந்தன.

“எங்களுக்கு இந்த ஆசிரியர் பிடிக்காது” என்று சொன்ன குழந்தைகள்கூட, “அவங்க சில விஷயங்களை மட்டும் மாத்திக்கிட்டா நல்லா இருக்கும்” என்றார்கள். அவர்கள், ஆசிரியர்களை முழுவதுமாக நிராகரிக்கவில்லை.

அதே நேரத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசிரியரைப் பற்றி பேசும்போது பல குழந்தைகளின் பதில் முற்றிலும் மாறியது. அந்த ஆசிரியர் அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான நபர் போல இருந்தார்.

“எங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை என்றால் அவரிடம் சொல்லலாம்.”, “அவர் எங்களுடன் பேசுவார்.” “புத்தகங்கள் கொடுத்திருக்கிறார்.”, “எங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை என்றால் அலுவலகத்துக்கு வரச் சொல்லி பேசுவார்.” - அவர்களுடைய குரலில் அந்த ஆசிரியரைப் பற்றிய ஒரு நிம்மதி இருந்தது.

இங்கேதான் இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியமான கேள்வி வருகிறது:

ஒரே பள்ளி. ஒரே விதமான மாணவர்கள். ஒரே மாதிரியான வேலை அழுத்தங்களைச் சந்திக்கும் ஆசிரியர்கள். ஆனால், ஏன் ஓர் ஆசிரியரிடம் மாணவர்கள் பாதுகாப்பாக உணர்கிறார்கள்... இன்னொருவரிடம் அந்தப் பாதுகாப்பு உணர்வு இல்லை?

இதற்கு ஒரு காரணமாக உறவுசார் அனுபவத்தை (Relational experience-ஐ பார்க்கலாம்.

மாணவர்கள் தங்களது பள்ளியில் பாடங்களை மட்டும் கற்றுக்கொள்வதில்லை. ‘நான் யார்?’, ‘என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?’, ‘மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?’ என்பதையும் மெதுவாகக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

பிறர் பார்வையில் தன்னைப் பார்ப்பது (Looking-glass self) என்ற கருத்தின்படி, நாம் நம்மைப் பற்றி உருவாக்கிக் கொள்ளும் எண்ணத்தில், ‘மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?’ என்ற நமது பார்வைக்கும் ஒரு பங்கு இருக்கிறது.

குழந்தைகளின் தன்னைப் பற்றிய கருத்து (self-concept) இன்னும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், ‘இந்த பெரியவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்?’ என்பது அவர்களுக்கு முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.

‘நான் கேள்வி கேட்டால், என்னை முட்டாள் என்று நினைப்பார்களா?’

‘தவறு செய்தால் என்னை ஒரு கெட்ட மாணவன் என்று நினைப்பார்களா?’

‘நான் ஏதாவது சொல்ல வந்தால், என்னிடம் பொறுமையாகக் கேட்பார்களா?’

இந்தக் கேள்விகளை மாணவர்கள் வெளிப்படையாகக் கேட்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் வகுப்பறை உறவில் (Classroom Relationship) அவற்றுக்கான பதில்களை அவர்கள் தொடர்ந்து அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

ஓர் ஆசிரியர் தவறை மட்டும் சுட்டிக்காட்டாமல், “இங்கே என்ன தவறாகிவிட்டது, அடுத்த முறை எப்படி முயற்சி செய்யலாம்?” என்று அணுகும்போது, மாணவர் “நான் தவறு செய்திருக்கிறேன்; ஆனால் நான் தவறான மாணவர் அல்ல” என்ற வேறுபாட்டை கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அதேபோல், ஒரு மாணவரின் கேள்வியை மதிப்பது, அதன் முயற்சியை கவனிப்பது, பிரச்சினை இருக்கும்போது பேச இடம் கொடுப்பது போன்ற சிறிய உறவுசார் அனுபவங்கள் (Relational Experiences), “இங்கே நான் கேட்கப்படுகிறேன்; இங்கே நான் முயற்சி செய்யலாம்” என்ற உணர்வை உருவாக்கலாம்.

இதனால் ஓர் ஆசிரியர் என்பவர் மாணவரின் முழு ஆளுமையை உருவாக்குகிறார் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால், ஒரு மாணவர் தன்னைப் பற்றியும், கற்றலைப் பற்றியும், பெரியவர்களைப் பற்றியும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் எண்ணங்களில் ஆசிரியருடனான மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படும் அனுபவங்கள் (Repeated experiences) ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.

அதனால்தான் ஓர் ஆசிரியர் தொடர்ந்து ஒரு மாணவரை ‘சோம்பேறி’, ‘பிரச்சினை பண்றவர்’, ‘வீக்கானவர்’ என்று பார்க்கத் தொடங்கும்போது, அந்த அடையாளப்படுத்தல் (Label) வெறும் ஆசிரியரின் கருத்தாக மட்டும் இருக்காமல், மாணவரின் வகுப்பறை அடையாளத்தையும் பாதிக்கக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இதனுடன் ஆசிரியர் எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் தானாக நிறைவேறும் செயல்முறைகள் (Teacher expectations and self-fulfilling processes) பற்றிய உளவியல் ஆய்வுகளையும் தொடர்புபடுத்தலாம்.

ஆசிரியரின் எதிர்பார்ப்புகள் சில சூழல்களில் மாணவர்களின் ஈடுபாடு மற்றும் செயல்திறனை பாதிக்கக்கூடும். ஆனால் இதை ‘ஓர் ஆசிரியரின் வார்த்தை குழந்தையின் எதிர்காலத்தை தீர்மானித்துவிடும்’ என்று மிகைப்படுத்தக் கூடாது.

அதனால், எதிர்வினைக் கருத்துகள் (feedback) மூலம் ஒரு சிறிய மாற்றம் முக்கியமானது. “நீ ஒரு கவனக்குறைவான மாணவர்” என்பதற்குப் பதிலாக,“இந்தப் பணியில் நீ கவனிக்காமல் விட்ட சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அதை அடுத்த முறை எப்படி சரிசெய்யலாம் என்று பார்க்கலாம்” என்பது மாணவரின் அடையாளத்தைத் தாக்காமல் நடத்தையைப் பற்றி பேசுகிறது.

ஆனால், ஆசிரியர் என்ன செய்வது?

இதற்கு “ஆசிரியர்கள் இன்னும் அதிகமாகச் செய்ய வேண்டும்” என்பதே பதில் அல்ல.

ஒரு மாணவரின் இடையூறு ஏற்படுத்தும் நடத்தையை பார்த்தவுடன் “இந்த மாணவர் இப்படித்தான்” என்று முடிவு செய்வதற்கு முன், “இந்த நடத்தை எதைச் சொல்கிறது?” என்று சிந்திக்கலாம்.

ஒரு மாணவர் தொடர்ந்து பேசுகிறரா? அது கவனத்தை ஈர்க்கும் நடத்தையாக இருக்கலாம். அல்லது, வேறு காரணங்களும் இருக்கலாம்.

ஒரு மாணவர் அமைதியாக இருக்கிறாரா? அது நல்ல ஒழுக்கம் என்று மட்டும் அர்த்தமல்ல.

ஒரு மாணவர், ஆசிரியரை எதிர்க்கிறாரா? அது அவமதிப்பாக இருக்கலாம். அல்லது, விரக்தி, நிறைவேறாத தேவைகள் அல்லது உறவுச் சிக்கலும் இருக்கலாம்.

இதன் பொருள் ஆசிரியர் ஒவ்வொரு நடத்தைக்கும் ஓர் உளவியல் விளக்கத்தை தேட வேண்டும் என்பதல்ல. தீர்ப்பளிப்பதற்கு முன் ஆர்வத்துடன் புரிந்துகொள்ள முயற்சித்தல் (Curiosity before judgement) என்ற மனநிலைதான் முக்கியம்.

மேலும், ஆசிரியர் - மாணவர் உறவு என்பது எல்லைகள் இல்லாத உறவு அல்ல. ஆசிரியர் என்பவர் மாணவரின் நண்பராகவோ, மனநல நிபுணராகவோ மாற வேண்டியதில்லை. அன்பான அணுகுமுறையும் கட்டமைப்பும் இரண்டும் தேவை. மாணவரை மதிப்பதோடு விதிமுறைகளையும் வைத்திருக்க முடியும்.

துஷ்பிரயோகம், புறக்கணிப்பு அல்லது மாணவரின் மனநலம் மற்றும் நல்வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் பல நேரங்களில் முதலில் வெளிப்படுவது அவர்களின் நடத்தையில் தான்.

தினமும் மாணவர்களைப் பார்க்கும் ஆசிரியர்களால் இந்த மாற்றங்களை ஆரம்பத்திலேயே கவனிக்க முடியும். அதனால், மாணவர்களின் மனநலம் மற்றும் பாதுகாப்பைப் பொறுத்தவரை, ஆசிரியர்கள் மிக முக்கியமான முதல் தொடர்புப் புள்ளியாக (first point of contact) ஆக இருக்கிறார்கள்.

இங்கே மனநல ஆலோசகரின் பங்கு என்ன?

ஆசிரியர்களிடம் மனநல ஆலோசகர் (Psychologist) ‘மாணவர்களை எப்படி அணுகுவது?’ என்று மட்டும் பேசாமல், ‘மாணவர்களை எப்படி புரிந்துகொள்வது?’ என்பதையும் கொண்டு வரலாம்.

குழந்தை வளர்ச்சி (Child development), உந்துதல் (motivation), உணர்வுகளை ஒழுங்குபடுத்துதல் (emotional regulation), கவனமாகக் கேட்டல் (active listening), உணர்வுகளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் (validation), பயனுள்ள எதிர்வினை கருத்துகள் (constructive feedback), வகுப்பறை உறவுகள் (classroom relationships), எல்லைகள் (boundaries) மற்றும் பரிந்துரை (referral) ஆகியவற்றில் ஆசிரியர்களுக்கு (teachers) பயிற்சி வழங்கலாம்.

அதோடு ஆசிரியர்களின் சொந்த நல்வாழ்வையும் (wellbeing) கவனிக்க வேண்டும். உணர்வுரீதியாக சோர்வடைந்த ஆசிரியருக்கு ஒவ்வொரு நாளும் அளவற்ற பொறுமையை எதிர்பார்ப்பது நடைமுறைக்கு ஏற்றதல்ல. ஆசிரியர் ஆதரவு என்பது குழந்தைகளுக்கான ஆதரவின் ஒரு பகுதிதான்.

அதே நேரத்தில், ஆசிரியர் மன அழுத்தத்தை புரிந்துகொள்வது மாணவரின் தேவையை குறைத்துவிடாது.

மாணவர்தான் இந்த உறவின் மையம். ஏனெனில் மாணவர் இன்னும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு குறைந்த அதிகாரம் (power) இருக்கிறது. உதவி தேவைப்பட்டால் யாரிடம் செல்வது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனும் எல்லா நேரமும் இருக்காது.

அதனால் ஆசிரியர்கள் “நான் மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை” என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு குழந்தை பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு பாடத்தின் முழு பாடத்திட்டத்தை மறந்துவிடலாம். ஆனால் “என்னிடம் ஒரு பிரச்சினை இருந்தபோது என்னைக் கேட்ட ஒரு ஆசிரியர் இருந்தார்” என்பதையோ, “தவறு செய்தபோதும் என்னை ஒரு தவறாக மட்டும் பார்க்காத ஒருவர் இருந்தார்” என்பதையோ நினைவில் வைத்திருக்கலாம். அதுவே ஆசிரியரின் தாக்கம்.

அது எப்போதும் பெரிய ஊக்கமளிக்கும் உரையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் அது ஓர் உரையாடல். சில நேரங்களில் ஒரு பொறுமையான பதில். சில நேரங்களில் ஓர் எல்லை. சில நேரங்களில் “நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன்” என்று சொல்லும் துணிவு. இன்னும் சில நேரங்களில், “இந்தப் பிரச்சினைக்கு நான் மட்டும் போதுமானவன் அல்ல; உனக்கு இன்னும் உதவி தேவை” என்று சரியான நிபுணரிடம் அழைத்துச் செல்வது.

ஒரு நல்ல ஆசிரியர், மாணவரின் எல்லா பிரச்சினைகளையும் தீர்ப்பவர் அல்ல.

ஆனால், குழந்தை தனியாக இல்லை என்பதை உணரச் செய்யக்கூடிய ஒருவர். அதற்காக ஆசிரியர் முழுமையானவராக இருக்க வேண்டியதில்லை. குழந்தையும் முழுமையானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

இருவருக்கும் இடையில் ஒரு மனித உறவு இருக்கிறது என்பதை உணர்வதும், அந்த உறவைப் பாதுகாக்கத் தேவையான ஆதரவை ஆசிரியர்களுக்கும் வழங்குவதும்தான் முக்கியம்.

ஏனெனில் தகவல் இன்று கூகுள், ஏஐ டூல்களில் கிடைக்கலாம். ஆனால், ஒரு மாணவர் தன்னைப் பற்றி நம்பத் தொடங்குவது, கேள்வி கேட்கத் துணிவது, தவறிலிருந்து மீள்வது, உதவி கேட்பது... இவை இன்னும் மனிதர்களுடனான உறவுகளின் வழியாகத்தான் கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.

இன்னும் பேசுவோம்...

தொடர்புக்கு: silviaise2021@gmail.com

Edited by ஷாலினி